Μετα απο πολύ καιρό (ένα τετράμηνο) συνεχίζουμε με το ταξίδι ζωής της Zoe και του Alex, απο την Ελλάδα μέχρι τα βάθη της ανατολής με τα ποδήλατα τους.
Τα παιδιά είναι στο δρόμο απο τον Φεβρουάριο, σήμερα θα απολαύσουμε εικόνες απο Μάιο και Ιούνιο. Στην τελευταία ανάρτηση, τους είχαμε αφήσει στην Καππαδοκία, σήμερα θα δούμε τις υπόλοιπες περιπέτειες τους στην Τουρκία μέχρι την Γεωργία.
Θα ακολουθήσουν σε επόμενα άρθρα, (υποσχόμαστε κάθε βδομάδα απο ενα) για Γεωργία, Ουζμπεκιστάν, Τατζικιστάν, Κιργιζία και Καζακστάν, για να φτάσουμε το συντομότερο κοντά χρονικά εκεί που βρίσκονται σήμερα!
Οι αγαπημένες μας μέρες στην Τουρκία. Η είσοδος στην κουρδική περιοχή της Τουρκίας ήταν μια όμορφη έκπληξη. Περάσαμε από πολύ μικρά χωριά μαθαίνοντας για τον αλεβισμό σε κάποια από αυτά, τους Κούρδους, τις παραδόσεις τους και τη φιλοξενία. Ποδηλατήσαμε σε δρομάκια όπου περνούσαν μεσα από καλλιέργειες και έτσι είδαμε τη παράγει αυτός ο τόπος. Είχαμε τον Ευφράτη ποταμό για παρέα (μεγαλύτερος ποταμός της Μέσης Ανατολής) και καταπληκτικά τοπία που μας γέμισαν με όμορφα συναισθήματα και ευγνωμοσύνη.
* Μικρή ιστορία:
Τις πρώτες μέρες σε αυτή τη περιοχή στα δύο πρώτα χωριά που μείναμε, ήρθαν οι αρχηγοί του χωριού και ρωτούσαν ποιοι είμαστε καθώς και πολλες άλλες ερωτήσεις με ένα τρόπο καχύποπτο. Ζήτησαν μάλιστα, τα διαβατήριά μας λέγοντας ότι θέλουν να βγάλουν μια φωτογραφία και να τη στείλουν στην αστυνομία. Ήταν πολύ ευγενικοί και είπαν ότι αυτό είναι μόνο για λόγους ασφαλείας. Στη συνέχεια, τρίτη μέρα στη μέση του πουθενά, η αστυνομία μας σταμάτησε ελέγχοντας τα διαβατήριά μας για μία ώρα. Ρωτήσαμε γιατί ελέγχουν τόσο πολύ σε αυτή τη περιοχή και μας είπαν ότι ο Άλεξ ιδιαίτερα μοιάζει με τρομοκράτη και επειδή είχαν επιθέσεις στο παρελθόν είναι πιο αυστηροί τώρα με τους ξένους. Από τη μια πλευρά θέλαμε να γελάσουμε νομίζοντας ότι μοιάζουμε με “τρομοκράτες” στα μάτια τους (στα μάτια μας είμαστε σαν πολύχρωμες πεταλούδες, από την άλλη νιώσαμε ότι σε αυτή τη περιοχή τα πράγματα είναι πιο σοβαρά και αυτή είναι μια εντελώς νέα εμπειρία για εμάς.
Τέλος πάντων, η αστυνομία ήταν πολύ ευγενική, μας έδωσαν σοκολάτα και μας έδειξαν Τα αγαπημένα τους ελληνικά τραγούδια. Μετά από μια ώρα αφού επιβεβαίωσαν ότι δεν ήμαστε “επικίνδυνοι” αισθάνθηκαν ένοχοι επειδή ήταν ήδη αργά, μας πήραν ακόμη και με το βαν για 60 χλμ. Στο τέλος ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία.
Ένα πράγμα είναι σίγουρο, ότι η Ζωή ήθελε να κόψει τα γένια του Άλεξ επειδή φαινόταν ύποπτος.
Η Şanliurfa (έδεσα στην ελληνιστική εποχή) είναι γνωστή ως “η πόλη των προφητών” καθώς έχει συσχετιστεί με τον ιουδαϊσμό, χριστιανισμό και μουσουλμανισμο. Μόλις 12 χιλιόμετρα απο εκεί ειναι το Gobekli Tepe ο οποίος όπως λέγεται είναι ο αρχαιότερος ναός στο κόσμο. Η περιοχή ήταν μέρος ενός δικτύου των πρώτων ανθρώπινων οικισμών όπου έγινε η αγροτική επανάσταση. Πιστεύουμε όμως ότι η τιμή ήταν υπερβολική γι’αυτό που είδαμε….
Σ’ αυτή τη πόλη γνωρίσαμε τον Mustafa που μέσα στην νύχτα μας κάλεσε να μείνουμε στο σπίτι του με τη μεγάλη του οικογένεια (4 παιδιά). Είπε ακόμα στα δύο μεγαλύτερα παιδιά του ότι δεν θα πάνε στο σχολείο για να μας ξεναγήσουν την επόμενη μέρα στη πόλη και τους έδωσε χρήματα για να πληρώσουν ότι χρειαστούμε…. Απίστευτο . Τον βλέπαμε μόνο τα βράδια γιατί έφευγε νωρίς το πρωί και δουλεύε δώδεκα ώρες. Παρόλα αυτά ήταν πάντα με το χαμόγελο με όρεξη για κουβέντα.
Ευχαριστούμε πολύ
Στη Mardin μια πόλη με αρκετά αραβική επιρροή καθώς συνορεύει με τη Συρία. Όμορφη αρχιτεκτονική με έναν αέρα αραβικό. Γνωρίσαμε τον Apo ο οποίος μας εντυπωσίασε με τις γνώσεις του στην ιστορία και μιλούσαμε όσες μέρες μείναμε μαζί του μέχρι αργά το βράδυ στο μπαλκόνι του με τη συνοδεία παραδοσιακής κουρδικής μουσικής.
Ευχαριστούμε για τις γνώσεις, τις όμορφες συζητήσεις και τη φιλοξενία.
Το Diyarbakir (Γη του χαλκού) είναι η πρωτεύουσα της κουρδικής περιοχής. Περιβάλλεται απο το τίγρη ποταμό και είναι γνωστή για τα μεγάλα τις τείχη γύρω απο τη παλιά πόλη 5,5 χιλιόμετρα μήκος.
*Κάποιες περιοχές επιρρεάστηκαν πολύ από το μεγάλο σεισμό Τουρκίας-Συριας, 7,5 Ρίχτερ που έγινε πριν δύο χρονια. Ακούσαμε ιστορίες ανθρώπων που έχασαν κυριολεκτικά τα πάντα και ακόμα έχουν τη δύναμη να χαμογελούν και να θέλουν να μας προσφέρουν με αγάπη.
Είναι ήρωες, ευχαριστούμε πολύ
Ένα μέρος το οποίο δεν θα ξεχάσουμε ποτέ. Πρώτον γιατί υποφέραμε για να παμε και δεύτερον για την ομορφιά του.
Το nemrut είναι ένα βουνό πάνω στο οποίο έχουν χτιστεί αγάλματα θεών από το βασιλιά Αντίοχο. Αυτά τα αγάλματα είναι ένας συνδυασμός ελληνικών και περσικών θεοτήτων. Κανείς θα δεί το Θεό Δία, Ήρα, Απόλλωνα και πολλούς άλλους με περσικές αμφιέσεις.
Για να φτάσουμε να δούμε αυτό το υπέροχο συνδυασμό έπρεπε να ανέβουμε από τα 800μ στα 2100μ υψόμετρο μέσα σε 12 χιλιόμετρα. Αυτό σημαίνει απότομες ανηφόρες, πολύ σπρώξιμο τα ποδήλατα και κούραση.
Δεν τελείωσε εκεί φυσικά διότι την επόμενη μέρα το πρωί και αφού δεν είχαμε κοιμηθεί σχεδόν καθόλου, έπρεπε να περάσουμε τα ποδήλατα και όλα τα πράγματα απο την άλλη μεριά του βουνού όπου ήταν περίπου 300-400 μέτρα μόνο σκαλωπατια και έτσι να συνεχίσουμε τη πορεία μας……
Βέβαια τώρα αφού έχει περάσει ο καιρός, είναι μια όμορφη ανάμνηση, η οποία μας δοκίμασε, μας έκανε πιο δυνατούς και μας έμαθε ότι ήμαστε ικανοί για πολλά περισσότερα.
Μόνο μέσα από τις δυσκολίες γινόμαστε πιο δυνατοί.
Οι τελευταίες μέρες μας στη Τουρκία. Η προθεσμία μας με τη βίζα τελείωνε και εμείς συνεχίσαμε να πηγαίνουμε δυτικά αντί για ανατολικά. Θέλαμε πολύ να δούμε αυτό το πανέμορφο φαράγγι με τα 33 παλιά τούνελ. Καθόλη τη διάρκεια της διαδρομής είχαμε παρέα τον Ευφράτη ποταμό. Ένα εκπληκτικό μέρος και ακόμα πιο εκπληκτικοί άνθρωποι. Μας φιλοξένησαν σε ένα όμορφο μικρό καφενείο και μας έκαναν να γελάσουμε πολύ.
Σας ευχαριστούμε
*Αν θέλετε να υποστηρίξετε το ταξίδι μας, δείτε τις επιλογές εδώ
Μετά από μια ώρα αφού επιβεβαίωσαν ότι δεν ήμαστε “επικίνδυνοι” αισθάνθηκαν ένοχοι επειδή ήταν ήδη αργά, μας πήραν ακόμη και με το βαν για 60 χλμ. Στο τέλος ήταν μια ενδιαφέρουσα εμπειρία.
. Απίστευτο . Τον βλέπαμε μόνο τα βράδια γιατί έφευγε νωρίς το πρωί και δουλεύε δώδεκα ώρες. Παρόλα αυτά ήταν πάντα με το χαμόγελο με όρεξη για κουβέντα.