Wheels of unity @ Tajikistan

 

Το Τατζικιστάν είναι μια χώρα η οποία αποτελείται 95% από βουνά. έχει πληθυσμό περίπου όσο η Ελλάδα και είναι μεγαλύτερη σε έκταση. Η ψηλότερη κορυφή είναι στο Pamir (περίπου 7.500). Είχαμε τη τύχη μετά από πολύ προσπάθεια να φτάσουμε τα 4300 υψόμετρο διασχίζοντας το όμορφο Pamir, περίπου 600 χιλιόμετρα . Το Pamir λοιπόν είναι ο δεύτερος πιο ψηλός δρόμος στο κόσμο μετα το Karakorum highway. Άγρια τοπία και βουνά μέχρι εκεί που βλέπει το μάτι σου. Ένα μέρος όπου σου δείχνει το μεγαλείο της φύσης αλλά και το πόσο μικροί ήμαστε. Ποδηλατήσαμε στο απέραντο τίποτα όπου ακούς μόνο τα ζώα, το ποταμάκι και το γλυκό αεράκι.
Δεν είδαμε ανθρώπους για μέρες πέρα από τους ντόπιους.
* Πριν μπούμε στο Pamir για να φτάσουμε στη πρωτεύουσα του Τατζικιστάν (Dushanbe) διασχίσαμε το όμορφο Anzob pass το οποίο μας εξέπληξε. Πολλοί το αποφεύγουν διαλέγοντας να πάνε από το τούνελ του θανάτου κάνοντας οτοστόπ έτσι ώστε να ξεκινήσουν πιο γρήγορα το Παμίρ. Καθώς το τούνελ δεν μας ενθουσίασε με το όνομα που είχε ….😂, επιλέξαμε να πάμε απο τα βουνά όπου θα καθυστερούσαμε δύο μέρες παραπάνω. Ήταν η σωστή επιλογή για εμάς γιατί τα τοπία ήταν φανταστικά και είχαν μεγάλη ποικιλομορφία καθώς και μας προετοίμασε για τη μεγάλη δοκιμασία!

*Για αρκετά χιλιόμετρα στο M41 του Pamir πριν αλλάξουμε πορεία, ποδηλατουσαμε παράλληλα με το Αφγανιστάν. Μας χώριζε μόνο το φυσικό σύνορο ενός ποταμού. Ήταν πολύ ενδιαφέρον και δεν μπορούσαμε να πάρουμε τα μάτια μας από τη απέναντι πλευρά. Έμοιαζε να είναι τόσο κοντά και τόσο μακριά συγχρόνως. Έχουμε ακούσει πολλά αρνητικά για αυτή τη χώρα αλλά πώς να είναι οι ντόπιοι άραγε; Αναρωτιόμασταν. Είχαμε μια απόσταση που θα μπορούσαμε ακόμα και να τους μιλήσουμε από την απέναντι όχθη. Οι ντόπιοι “της δικής μας πλευράς” μας είπαν ότι δύο φορές την εβδομάδα επιτρέπεται να περάσουν από απέναντι και να αγοράσουν τρόφιμα. Μια μέρα είδαμε να κάθονται δυο άτομα, το ένα στη μία άκρη του ποταμού και το άλλο στη άλλη. Να είχαν άραγε μιλήσει ποτέ ο ένας στον άλλον; Ποιος ξέρει…….


Υπήρξαν στιγμές σε αυτή τη διαδρομή και ιδιαίτερα στις δύσκολες και απότομες ανηφόρες με έλλειψη οξυγόνου και στομαχικές διαταραχές, που αναρωτηθήκαμε γιατί ήμαστε εδώ. Γιατί δεν ήμαστε σε κάποια ωραία παραλία στην Ελλάδα μαζί με τους φίλους μας και την οικογένειά μας; Γιατί το κάνουμε αυτό στον εαυτό μας;
Αλλά όταν μετά από κάποια ώρα περνούσαμε το δύσκολο κομμάτι οι απαντήσεις ερχόντουσαν από μόνες τους. Βλέποντας αυτές τις φωτογραφίες μπορείτε σε κάποιο βαθμό να καταλάβετε γιατί . Τα λόγια είναι περιττά.
Κάτι που μας βοηθάει σ’ αυτές τις στιγμές είναι να σκεφτόμαστε ότι έχουμε ο ένας τον άλλο και όλους αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι ανησυχούν για εμάς, δεν κοιμούνται τα βράδια και προσεύχονται για να ήμαστε καλά. Έτσι νοιώθουμε ότι αυτή είναι μια συλλογική προσπάθεια, μια ομαδική όμορφη ενέργεια που μας βοηθάει να προχωρήσουμε και αν και μακριά να νοιώθουμε ότι τους έχουμε κοντά μας. Άλλωστε είναι πάντα μέσα στη καρδιά μας.
*Στο Τατζικιστάν ήταν αδύνατον να βρούμε σήμα για να ειδοποιήσουμε τους δικούς μας ανθρώπους. Ζητήσαμε όμως, μετά από περίπου δύο εβδομάδες όπου δεν είχαν νέα μας, τη βοήθεια κάποιον ανθρώπων ώστε να στείλουν ένα ανακουφιστικο μήνυμα μόλις θα έβρισκαν σήμα. Και έτσι έγινε.

Τους ευχαριστούμε πολύ!


Υπέροχα τοπία που σε κάνουν να νιώθεις δέος!


Οι άνθρωποι του Pamir στο Tajikistan
Και συγκεκριμένα οι άνθρωποι του Bartang.
Δεν έχουμε λόγια να περιγράψουμε την ευγνωμοσύνη μας. Μας έδωσαν τα πάντα και μας δίδαξαν ότι η ομορφιά είναι στα απλά πράγματα. Είδαμε μαζί τους πως είναι να είσαι αυτόνομος από φαγητό και κατοικία. Βοηθήσαμε στη κατασκευή ενός σπιτιού με φυσικά υλικά και θερίσαμε το σιτάρι μαζί τους με το δρεπάνι μιας και ήταν η εποχή του θέρους. Σε ένα κόσμο όπου όλα είναι με μηχανές εδώ νοιώσαμε να κάνουμε βουτιά στο παρελθόν όπου οι άνθρωποι συνήθιζαν να κάνουν τα πάντα με τα χέρια τους. Γνωρίσαμε γυναίκες όπου ξυπνάνε από τις 4 το πρωί, βγάζουν τα ζώα εξω αρμέγουν, μαγειρεύουν, καθαρίζουν, θερίζουν, φροντίζουν τα παιδιά τους και δεν σταματάνε μέχρι το βράδυ. Είδαμε ανθρώπους όπου με νύχια και με δόντια παλεύουν να διεκδικήσουν βασικά πράγματα όπως τη κατασκευή δρόμου ώστε να μπορούν να πηγαίνουν στο νοσοκομείο όταν το χρειαστούν και ας είναι κάτι μέρες μακριά με το αυτοκίνητο…… Είδαμε να ζούνε κοινοτικά και όλοι να φροντίζουν να ζώα όλων, να μαζεύονται όλοι στο κέντρο του χωριού μετά τις δουλειές τους, άντρες και γυναίκες και να διασκεδάζουν.
Ανθρώπους με θάρρος που επιλέγουν να επιστρέψουν για να βοηθήσουν τον τόπο τους έτσι ώστε να μην χαθεί και αλλοιωθεί στο χρόνο ακόμα και αν θα μπορούσαν να είναι στη πόλη και άλλους που ποτέ δεν είχαν την ευκαιρία να φύγουν ακόμα και αν θα το ήθελαν. Μακριά από όλους και από όλα όπου βλέπεις ψηλά βουνά και τίποτα άλλο, για κάποιους είναι ελευθερία και για άλλους σκλαβιά. Μας μίλησαν για την αδικία και εκμετάλλευση που νιώθουν από το κράτος, που δεν μπορούν να εχουν καν πρόσβαση στους πολύτιμους φυσικούς πόρους της περιοχής και πως τους αναγκάζει να ζούνε με τα βασικά.
Αυτό που μας είπαν και μας εντυπωσίασε πιο πολύ είναι ότι: παρόλες τις δυσκολίες δεν τα παρατάμε, χαμογελάμε, μοιραζόμαστε ότι έχουμε και βοηθάμε όσο μπορούμε τους άλλους. Μπορεί να μην έχουμε χρήματα έχουμε όμως πάντα φαγητό και ανθρώπους που μας αγαπάνε.


Στα επόμενα 3-4 βίντεο που θα ακολουθήσουν θα δείξουμε την κοιλάδα του Bartang στα βουνά του Τατζικιστάν. Η πιο δύσκολη διαδρομή που έχουμε κάνει μέχρι τώρα.

Αρχικά, θα θέλαμε να αφιερώσουμε αυτή τη διαδρομή στο φίλο μας το Γιάννη, @redgrape.adventures τον άνθρωπο που μας βοήθησε να ετοιμάσουμε τα ποδήλατά μας, απο τα λάστιχα που επιλέξαμε, τις ταχύτητες, τα φρένα, τις τσάντες και όλα τα παρελκόμενα και ανταλλακτικά που κρατάμε έως τώρα μαζί μας. Η εμπειρία του ως ποδηλάτης μας βοήθησε να φτάσουμε κι εμείς τόσο μακριά. Τον ευχαριστούμε θερμά για τη συνεχή υποστήριξη!

Πέρα απο την ομορφιά και τους υπέροχους ανθρώπους που γνωρίσαμε, μάθαμε:

• Πως τις δυσκολίες θα πρέπει να τις αντιμετωπίζουμε με ανεξάντλητο χιούμορ (όπως κάνει και ο καλός μας φίλος Γιώργος)

• Πως τη ζωή, θα πρέπει να τη βλέπουμε από πολλές μεριές, όπως όταν είσαι σε ένα φαράγγι και προχωράς, που σε κάθε στροφή αντικρίζεις το βουνό με άλλη ματιά και ύστερα φτάνεις στο οροπέδιο και βλέπεις πάλι τον ορίζοντα. Αλλά και μια ακόμη έκπληξη… κι άλλα βουνά να ανέβεις!

• Πως ακόμη και τα ψηλά Βουνά, που φαίνονται πως δεν αλλάζουν ποτέ, υπόκεινται σε αλλαγές. Η Ουσία τους όμως, είναι αυτή που δεν αλλάζει, είναι σταθερή ότι κι αν γίνει! Έτσι κι ο Άνθρωπος, θα πρέπει να χτίσει ένα σταθερό, δυνατό και αμετάβλητο Εαυτό. Χωρίς μάσκες.

• Πως η κινητήρια δύναμη του ανθρώπου είναι η Θέληση. Θα πρέπει να εξελίξουμε την τέχνη της Θέλησης. Είναι ένα απο τα κλειδιά που ανοίγουν τις πόρτες του Σύμπαντος. Κι έτσι, Όλα είναι δυνατά!


 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Wheelsofunity (@wheelsofunity)

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Wheelsofunity (@wheelsofunity)

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Wheelsofunity (@wheelsofunity)

 

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

 

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη Wheelsofunity (@wheelsofunity)

*Αν θέλετε να υποστηρίξετε το ταξίδι μας, δείτε τις επιλογές εδώ
ή στείλτε προσωπικό μήνυμα @alekoslele @zoe_bletsaki
Ευχαριστούμε πολυ!
Categories: Wheels of unity

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Cookies Notice

Our website use cookies. If you continue to use this site we will assume that you are happy with this.