Crossing Uzbekistan with the “Wheels of unity”

Ουζμπεκιστάν

Η χώρα με τους μπλέ τρούλους και την Περσικού στυλ αρχιτεκτονική. Όμορφες πόλεις που σε ταξιδεύουν στο χρόνο. Άνθρωποι γεμάτοι χαμόγελο και χρώμα.

Το αλάτι του Ουζμπεκιστάν, αλλά και κάθε τόπου είναι οι άνθρωποι του. Αυτοί που είναι κάθε μερα εκεί και του δίνουν ζωή με τη παρουσία τους, με το χαμόγελο και τη προσφορά μέσα από το ρόλο τους. Είναι όμορφο να παρατηρεί κανείς το πώς ντύνονται, κινούνται μιλάνε, με τη ασχολούνται αλλά και πως. Χωρίς αυτούς το μέρος που επισκεπτόμαστε δεν θα ήταν το ίδιο.

Μερικές πληροφορίες για το όμορφο Ουζμπεκιστάν.

•Ασπάζονται το ισλάμ κυρίως,

•εχουν τη δική τους γλώσσα που έχει την ίδια ρίζα με τα τουρκικά γ’αυτό και μοιάζουν πολύ. Μιλάνε όμως και ρωσικά λόγω του ότι ήταν κομμάτι της σοβιετικής ένωσης

•ειναι από τους μεγαλύτερους παραγωγούς βαμβάκι (λευκός χρυσός) και έχει το μεγαλύτερο ανοιχτό χρυσωρυχείο στο κοσμος. Τοποθετείται στην έρημο και εξάγουν 66 τόνος χρυσού το χρόνο

•εχει πολύ νόστιμα και μεγάλη ποικιλία φρούτων και λαχανικών. (Ειδικά πεπόνια….. προσκοπική εμπειρία

•ειναι έντονα σεισμογενής χώρα

•εχει πολύ ζέστη το καλοκαίρι. Όταν φτάσαμε στη Τασκένδη είχε 48 °C

• ήταν μια από τις βασικές χώρες στο δρόμο του μεταξιού. Τα καραβάνια περνούσαν από τη Khiva, Bukhara και Samarkand

•η Bukhara είναι πολύ διάσημη για τα χαλιά και τα κιλίμια της και ειδικά για ένα συγκεκριμένο design κόκκινων αποχρώσεων όπου προέρχεται από τους νομάδες του Tajikistan, όπως μας είπαν. Χρησιμοποιούν ακόμα κάποιοι τον εργαλιό με φυσικά χρώματα και μπορεί να κάνουν μέχρι και 1000 κόμπους ανά τετραγωνική ιντσα. Εντυπωσιακό. Οδικά αν δει κάποιος τη διαδικασία

•Το Plov είναι το εθνικό τους φαγητό (ρύζι, καρότο, μερικές φορές σταφίδες , κρέας από μοσχάρι ή αρνί και συνοδευτικό με ένα ή δύο βραστά αυγά στο πλάι. Πολύ νόστιμο

• Δίνουν μεγάλη έμφαση στη οικογένεια και συνήθως έχουν από τρία παιδιά και πάνω. Μάλιστα έχουν ένα ρητό που λέει ότι “σπίτι με παιδιά είναι σαν παζάρι αλλά σπίτι χωρίς παιδιά ειναι σαν νεκροταφείο

•ειναι υπέροχοι άνθρωποι, φιλόξενοι ευγενικοί και τους αρέσει πολύ να προσφέρουν. Νιώσαμε πολύ ευπρόσδεκτοι.

Ταξιδιωτικό ημερολόγιο – Ουζμπεκιστάν (Ιούλιος 2025)

Φτάσαμε στην Τασκένδη ένα πρωινό του Ιουλίου, ενώ είχε 45 βαθμούς κελσίου

Μας πήρε τρεις μέρες να βγούμε απο το δωμάτιο. Βγαίναμε απλά για περίπατο στο ηλιοβασίλεμα. Η Τασκένδη είχε υποστεί ένα καταστροφικό σεισμό το 1966 που προκάλεσε τεράστιες καταστροφές στα σπίτια των ανθρώπων. Σήμερα, η πόλη φαίνεται μοντέρνα αλλά έχει κρατήσει και ένα αρχιτεκτονικό στυλ που θα έβλεπε κάποιος σε χώρες της σοβιετικής ένωσης.

Ποδηλατήσαμε απο την Τασκένδη για τη Σαμαρκάνδη, παρέα με ένα ζευγάρι απο Γαλλία! Ήταν πολύ ζεστές μέρες κι έτσι, ποδηλατούσαμε το πρωί μέχρι της 11, κάναμε ένα μεγάλο διάλειμμα μέχρι της 5 το απόγευμα και ξεκινούσαμε ξανά μέχρι να νυχτώσει. Η διαδρομή είναι κυρίως επίπεδη, ανοίγει το μάτι, βλέπεις καθαρά την γραμμή του ορίζοντα αλλά αυτό μπορεί να είναι λίγο μονότονο μερικές φορές. Περάσαμε από μικρά χωριά και τεράστιες καλλιεργήσιμες εκτάσεις.

Οι άνθρωποι ήταν καλοσυνάτοι και πάντα με ένα χαμόγελο μας χαιρετούσαν. Μας βοήθησαν πάρα πολύ στο δρόμο, μας πρόσφεραν πεπόνια, φαγητό, μας φιλοξένησαν στα σπίτια τους, ήταν γλυκήτατοι!

Στη Σαμαρκάνδη συναντήσαμε τους φίλους μας απο το Βέλγιο, που ποδηλατούν για το Νεπάλ! Περάσαμε δύο υπέροχες μέρες παρέα, και μετά ο καθένας τράβηξε το δρόμο του.

Η Σαμαρκάνδη ήταν απο τις σημαντικότερες πόλεις στο δρόμο του Μεταξιού ανάμεσα στην Κίνα και τη Δύση και δεν αποκαλείται τυχαία, Σταυροδρόμι Πολιτισμών.

Από εκεί, συνεχίσαμε για να επισκεφθούμε με τρένο, τη Μπουχάρα και την Χίβα. Εξίσου σημαντικές πόλεις απο την αρχαιότητα. Η περσική αρχιτεκτονική που επικρατεί στους Μεντρεσέδες (μουσουλμανικό ιεροσπουδαστήριο) και τα Τζαμί, σε ταξιδεύει πίσω στο χρόνο. Παζάρια με πολύχρωμα υφάσματα και χαλιά, πάγκοι με κοσμήματα, αγορές με κάθε είδους μπαχαρικά και τσάι, άνθρωποι σε διαρκεί κίνηση. Οι πέντε αισθήσεις σε πλήρη λειτουργία.

Εξερευνήσαμε τις πόλεις για μερικές μέρες και επιστρέψαμε στη Σαμαρκάνδη για να πάρουμε τα ποδήλατα και να μπούμε στο δρόμο για το Τατζικιστάν. Ακόμη και στο δρόμο για τα σύνορα, οι άνθρωποι του Ουζμπεκιστάν μας πρόσφεραν τόσα πολλά, που δε θα ξεχάσουμε και θα είμαστε για πάντα ευγνώμονες!