Ταξιδιωτικό Ημερολόγιο – Τουρκία (Μάρτιος

Ήμαστε σχεδόν ένα μήνα στα παράλια της Τουρκίας κάνοντας το ιστορικό Lycian way. Υπέροχες παραλίες και φανταστικά χρώματα. Ίσως για κάποιον που ειναι από την Ελλάδα, να πει, ότι δεν έχει μεγάλη διαφορά από εμάς και ίσως να ισχύει κιόλας, αλλά σκοπός δεν ειναι να συγκρίνουμε, είναι, απλά, να απολαύσουμε το κάθε μέρος που βλέπουμε.

Το Fethiye αρχικά λεγόταν Τελμησσός και στη συνέχεια Μάκρη επίσης ήταν η μεγαλύτερη πόλη της Λυκίας.

Το Fethiye φάνηκε να είναι μια οργανωμένη πόλη. Μας εξέπληξε το μεγάλο πάρκο οπου είχε ταρτάν για τρέξιμο, ποδηλατόδρομο, μεγάλο πεζόδρομο, γυμναστήριο, χόρταρακι και λουλουδακια, ωραία παιδική χαρά και γενικά χώρους χαλαρώσεις.

Αυτό που μας εντυπωσίασε πιο πολύ είναι ότι είχε ακόμα και κούνια για άτομα με αμαξίδιο. Μπράβο σε όποιον είχε αυτή την ιδέα γιατί όλοι έχουμε δικαίωμα στη διασκέδαση, αρκεί να μας δίνεται η ευκαιρία.

Είναι καταπληκτικό να ταξιδεύεις με ποδήλατο, να πηγαίνεις αργά, να μυρίζεις τη φύση και να βλέπεις τις μικρές λεπτομέρειες.

Κοιμόμαστε και ξυπνάμε κάθε φορά σε διαφορετικά όμορφα μέρη, μερικές φορές άνετα μερικές φορές καθόλου. Μαγειρεύουμε στη φωτιά και ταυτόχρονα ζεσταινόμαστε.

Είναι όμορφο και κουραστικό και πολλά πράγματα μαζί. Μαθαίνουμε όμως να ζούμε απλά και να βρίσκουμε νόημα σε αυτό. Κάθε άτομο πρέπει να βρει ένα νόημα σε αυτό που κάνει.

Το Kayakoy (λιβίσσι) ηταν μια ελληνική πόλη περίπου 6000 κατοίκων και το κέντρο της περιοχής. Η Έλληνες ζούσαν με τους Τούρκους αγαπημένοι, όπως μας είπε ένας ντόπιος που μας φιλοξένησε από μαρτυρίες της γιαγιάς του που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 104. Όπως συνήθιζε να του λέει, η καθημερινότητα κυλούσε ειρηνικά μεταξύ τους μέχρι που ξέσπασε ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος και στη συνέχεια η μικρασιατική καταστροφή όπου πολλοί από τους κατοίκους είτε δολοφονήθηκαν είτε διώχτηκαν και έγιναν πρόσφυγες στην Ελλάδα. Οι άνθρωποι άφησαν τα κλειδιά των σπιτιών τους στους γείτονες Τούρκος και ακόμα και τα παιδιά τους νομίζοντας ότι θα επιστρέψουν σύντομα όμως δεν επέστρεψαν ποτέ. Η πόλη αυτή δεν κατοικήθηκε ποτέ ξανά γιατί ακόμα και οι Τούρκοι της Ελλάδα που πήγαν εκεί σαν πρόσφυγες αντίστοιχα, δεν ήθελαν να μείνουν λόγο αυτών που διαπράχθηκαν.

Έτσι έγινε η πολη φάντασμα όπως τη λένε σήμερα.

Μια μικρή απόδραση στο Καστελόριζο που άξιζε το κόπο. Ενα νησί το οποίο υπέστει πολλές καταστροφές στο παρελθόν και το οποίο είχε πολλοί περισσότερους κατοίκους από αυτο που έχει σήμερα. Μπορεί να έβρεξε πολυ αλλά αυτο δεν ήταν αρκετό ώστε να μας εμποδίσει να το εξερευνήσουμε.

Για ακόμη μια φορά θέλησαν να μας προστατέψουν απο τις καταιγίδες και μας φιλοξένησε μια υπέροχη και πολυ αστεία γυναίκα.

ευχαριστούμε πολύ

Φτάνοντας στο Beysehir, μια όμορφη πόλη δίπλα στη λίμνη και περιτριγυρισμένη από ψηλά χιονισμένα βουνά, η ζωή μας επιφύλαξε μια ωραία έκπληξη. Είχαμε ένα ζεστό καλωσόρισμα από το Beysehir Trekking and Cycling Club που ήρθαμε σε επαφή μαζί τους μέσω του φίλου μας του (

@hacker.bikepacker ). Ο κύριος @mustafa_buyukkafali μας υποδέχτηκε με τον καλύτερο τρόπο, είχαμε λίγο χρόνο να γνωριστούμε και να μοιραστούμε το σκοπό του ταξιδιού μας αλλά και να μας ενημερώσει για τις υπέροχες αθλητικές δράσεις που οργανώνει με την ομάδα του στη γύρω περιοχή. Πήραμε μπλούζες του συλλόγου και το πιο απρόσμενο δώρο τους ήταν να μας προσφέρουν μια νύχτα σε ξενοδοχείο της πόλης μαζί με πρωινό ώστε να ξεκουραστούμε για να μπορέσουμε με άνεση να συνεχίσουμε το ταξίδι μας.

Ευχαριστούμε πολύ!